Love Story John F. Kennedy Jr i Carolyn Bessette (Opinia bezspoilerowa)
Wydawać by się mogło, że opowieść o związku dwojga ludzi, nawet tych z pierwszych stron gazet, to materiał na spokojny melodramat. Jednak nowa produkcja o losach Johna F. Kennedy’ego Juniora i Carolyn Bessette udowadnia, że emocjonalny ciężar relacji potrafi generować napięcie, którego nie powstydziłby się niejeden rasowy film akcji. Choć to historia o „zwykłym” życiu w złotej klatce, natężenie pasji, miłości i czystego gniewu sprawiło, że seans był dla mnie doświadczeniem niemal fizycznym.
Siłą „Love Story John F. Kennedy Jr i Carolyn Bessette” jest absolutnie hipnotyzująca chemia między parą głównych bohaterów. Twórcy bezbłędnie kreślą drogę od pierwszego zafascynowania, przez magnetyczne przyciąganie, aż po niszczycielskie emocje. To rzadka sztuka, by w produkcji biograficznej tak wiarygodnie oddać intymność, która jednocześnie zachwyca i przeraża.
Aktorsko to absolutna ekstraklasa i triumf castingu nad tanią popularnością. Paul Anthony Kelly jako JFK Jr. to strzał w dziesiątkę – postawienie na uderzające podobieństwo zamiast „opatrzonej” twarzy było genialnym ruchem. Kelly nie tylko wygląda jak klon Kennedy’ego, ale przede wszystkim fenomenalnie niuansuje swoją postać. Pod maską „złotego chłopca” i uderzającej dobroci aktor przemycił tragiczne zagubienie człowieka, który przez całe życie był własnością publiczną. Jego John momentami rani nieumyślnie, bo po prostu nie potrafi pojąć perspektywy kogoś, kto nie żyje w blasku fleszy. Wszystkie te skomplikowane warstwy widać w każdym spojrzeniu aktora.
Jednak to Sarah Pidgeon jako Carolyn Bessette jest dla mnie największym objawieniem. Jej transformacja z silnej, niezależnej kobiety w osobę osaczoną przez obsesję paparazzi jest porażająca. Pidgeon idealnie oddała ten narastający, paraliżujący strach przed utratą anonimowości. Wątek mediów, które jak sępy rozrywają prywatność bohaterki, to jeden z najmocniejszych punktów serialu – bolesny, brutalny i wyjątkowo aktualny, zwłaszcza gdy w tle pojawia się tragiczne wspomnienie księżnej Diany.
Wizualnie ten serial to majstersztyk, który zasługuje na worek nagród. Kostiumy są przygotowane z taką precyzją, że porównywanie ich z archiwalnymi zdjęciami wprawia w osłupienie – to niemal identyczne kopie. Klimat lat 90. wylewa się z ekranu nie tylko dzięki fenomenalnej muzyce i dopracowanej kolorystyce kadrów, ale też poprzez detale, takie jak wszechobecny dym papierosowy towarzyszący Carolyn. Praca kamery i kompozycja obrazu tylko pogłębiają tę niezwykłą immersję.
Zgrzyta mi tu tylko jedno: finałowa scena między siostrą Johna a matką Carolyn. Choć darzę Constance Zimmer ogromnym uznaniem, tutaj twórców poniosło w stronę niepotrzebnego, zbyt teatralnego patosu. Sposób montażu i podniosły ton tej rozmowy wydają się aż nazbyt sztuczne na tle reszty, która uderzała w tak autentyczne struny. Ten jeden moment był dla mnie zbyt patetyczny, przez co na chwilę wypadłam z rytmu opowieści.
Dziękujemy Disney+ za dostęp. Platforma nie miała wpływu na opinię i tekst.
