Long John Silver. Wydanie zbiorcze (Opinia bespoilerowa)
Uwielbiam „Wyspę skarbów” Stevensona, a teraz, gdy oczekujemy kolejnej serialowej adaptacji tego klasyka, udało mi się sięgnąć po inną wersję tej historii, tym razem w formie komiksu. Mowa o „Long John Silver” autorstwa Mathieu Lauffraya i Xaviera Dorisona, wydanym przez Lost in Time. Oryginał doczekał się już tak wielu adaptacji, zarówno książkowych, komiksowych, jak i filmowych, serialowych czy animowanych, że czasem naprawdę trudno znaleźć coś oryginalnego i ciekawego w tym temacie. Ale dość wstępu! Zapraszam do recenzji komiksu i moich wrażeń z lektury.

Lady Vivian Hastings to kobieta, która łamie konwenanse swoich czasów. Gdy jej mąż, lord Byron Hastings, którego miała nadzieję już nigdy nie zobaczyć (i sądziła, że nie żyje) przesyła wieści z Ameryki Południowej, gdzie od dłuższego czasu przebywa, okazuje się, że odnalazł legendarne miasto Guyanacapac, pełne niewyobrażalnych bogactw. Naszej bohaterce jednak niespieszno do klasztoru ani do poświęcania własnego majątku. Postanawia więc wziąć sprawy w swoje ręce i zawiera układ z piratem Long Johnem Silverem. Wraz z nim i jego załogą dołącza do wyprawy, która wyrusza do Ameryki Południowej w poszukiwaniu jej męża i legendarnego miasta pełnego bogactw. Ich droga prowadzi w głąb Amazonii, gdzie czekają tajemnice i skarby. Sam komiks nie jest tradycyjną adaptacją powieści, lecz raczej jej luźną kontynuacją, przedstawiającą dalsze losy Long Johna Silvera po wydarzeniach z „Wyspy skarbów”. Dzięki temu twórcy mają sporo miejsca na ciekawą interpretację tej postaci i jej przygód, a także na snucie własnych wizji tego, co mogłoby się wydarzyć po zakończeniu oryginalnej historii.

Sam Long John Silver został moim zdaniem całkiem dobrze oddany. To postać spójna z literackim pierwowzorem, zachowująca jego najważniejsze cechy. Bohater, którego jednocześnie się kocha i nienawidzi, a który przy tym niezmiennie fascynuje. Nic dziwnego, że od lat przyciąga uwagę czytelników i widzów. Fikcyjny czy nie, Long John Silver wciąż pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych piratów w popkulturze. Również Vivian jest dosyć ciekawą i oryginalną postacią. Owszem, jest bohaterką kobiecą, ale trudno nazwać ją damą w opałach. To raczej postać tragiczna, uwięziona zarówno w konwenansach swoich czasów, jak i w ograniczeniach wynikających z jej pozycji społecznej. Mimo to za wszelką cenę stara się trzymać stery własnego życia. Kiedy mąż zostawia ją z niczym, Vivian musi radzić sobie sama. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy jego brat otrzymuje list, w którym mężczyzna informuje, że odnalazł miasto skarbów, i nakazuje sprzedać cały majątek, w tym posiadłość należącą niegdyś do rodziny Vivian. Kobieta postanawia więc postawić wszystko na jedną kartę i wyrusza na wyprawę, która ma odmienić jej życie. A przynajmniej ma taką nadzieję.
Komiksowi nie brakuje ciekawych, charyzmatycznych postaci. Nie wszystkie muszą dać się lubić, żeby wzbudzać zainteresowanie. Wręcz przeciwnie, to właśnie ich charaktery i wzajemne relacje dodają tej historii smaczku. Każda z nich wnosi do fabuły coś własnego, dzięki czemu trudno mówić o nudnych czy jednowymiarowych bohaterach.

Druga część komiksu, kiedy nasza wyprawa trafia już do Amazonii, przybiera nieco inny charakter. Jest zdecydowanie bardziej przygodowa, a do tego dochodzą elementy fantastyki, które, jak czytałam, nie wszystkim przypadły do gustu. Mnie osobiście takie połączenie pirackich przygód z fantastyką nigdy szczególnie nie przeszkadzało. Przywodzi mi ono na myśl trochę „Piratów z Karaibów”, choć tutaj całość jest nieco bardziej krwawa i klimatyczna. Miałam też skojarzenia z „Indianą Jonesem i Świątynią Zagłady”, zwłaszcza z motywem tajemniczej świątyni i wyprawy w nieznane. Zresztą łączenie klasycznych historii przygodowych z fantastyką nie jest niczym nowym. Wystarczy wspomnieć właśnie „Piratów z Karaibów”, którzy również bawią się konwencją i nie stronią od elementów nadprzyrodzonych. Ja lubię takie zabawy gatunkami, dlatego ten kierunek zupełnie mi nie przeszkadzał. Wręcz przeciwnie, czytało mi się tę część naprawdę dobrze. Choć świat Long Johna Silvera jest mi już znany, twórcom udało się dodać do niego sporo własnych pomysłów i charakterystycznego smaczku. Dzięki temu jego nowa przygoda okazała się angażująca oraz – co najważniejsze – satysfakcjonująca w odbiorze.
Koniecznie musimy poświęcić chwilę grafice i rysunkom, które są po prostu zachwycające. Mathieu Lauffray to prawdziwy mistrz swojego fachu, a to, co pokazał w tym komiksie, jest prawdziwym dziełem sztuki. Jak wiecie, mam wielką słabość do niesamowitych morskich kadrów i pięknie przedstawionych okrętów, więc i tutaj byłam po prostu zachwycona. Ilustracje są przepiękne, kolory robią ogromne wrażenie, a cały komiks ma niesamowity klimat. Fabuła świetnie współgra z oprawą graficzną, która nie jest jedynie dodatkiem do opowiadanej historii, ale jej integralną częścią. Nie ma tu pustych kadrów. Każdy jest dopracowany, pełen szczegółów i wizualnego bogactwa. Czytelnik co chwilę zatrzymuje się, by po prostu podziwiać ilustracje, które potrafią naprawdę oczarować. Szczególnie podoba mi się zabawa kolorami, zwłaszcza odcieniami niebieskiego i zielonego. To właśnie one w dużej mierze budują atmosferę i nadają całości wyjątkowy charakter.

Zbiorcze wydanie komiksu „Long John Silver” to 304 strony czystej przyjemności z czytania, szczególnie dla fanów pirackich opowieści i historii o zaginionych skarbach. Na końcu znajdziemy dodatkowo galerię ilustracji i szkiców, a także całkiem ciekawy wywiad z autorami, w którym opowiadają o swoich inspiracjach podczas tworzenia tej historii. Bardzo fajny dodatek! Lost in Time jak zwykle stanęło na wysokości zadania, serwując nam przepiękne wydanie tego komiksu. To kawał ciężkiego komiksu, ale trzeba przyznać, że naprawdę pięknie prezentuje się na półce.
Podsumowując, „Long John Silver” to świetna piracka przygoda, która stoi trochę na rozdrożu dwóch konwencji. Z jednej strony mamy klasyczną opowieść pod piracką banderą, mocno nawiązującą do stylu Stevensona, z drugiej zaś historię, która z czasem skręca w stronę przygodowej fantastyki. Można powiedzieć, że to trochę „Piraci z Karaibów”, ale tym razem w amazońskiej dżungli! Ja osobiście bawiłam się świetnie na każdym etapie tej opowieści. I trudno mi nawet powiedzieć, czy lepiej czułam się na zatęchłym pokładzie „Neptuna”, wśród narastających intryg i napięcia, czy podczas przedzierania się przez Amazonię w poszukiwaniu zaginionego miasta. Jedno jest pewne: Long John Silver wciąż potrafi wciągnąć w przygodę, nawet jeśli tym razem prowadzi ona znacznie dalej niż na wody znane z klasycznej powieści Stevensona.
Dziękuję Lost In Time za komiks. Wydawnictwo nie miało wpływu na opinię i tekst.

