Harry Potter i Książę Półkrwi – wyd. ilustrowane (Opinia)
„Harry Potter” doczekał się dziesiątek edycji, ale tylko kilka z nich możemy opisać mianem prestiżowych lub ekskluzywnych. Jednym z takich wydań jest ilustrowana edycja, która poza treścią zachwyca przepięknymi ilustracjami. Do „Zakonu Feniksa” odpowiadał za nie Jim Kay, który zachwycał mnie za każdym razem, ale… nie byłem pewny, czy jego styl sprawdzi się w szóstej odsłonie. I BUM! „Harry Potter i Książę Półkrwi” został zilustrowany przez Levi’ego Pinfolda, a efekty pracy są…
…POWALAJĄCE! O zmianę ilustratora byłem spokojny po fenomenalnej okładce pokazującej, że za artystycznym sznytem idzie wyczucie klimatu i umiejętność jego odwzorowania (no czy nie jest to przepiękna ilustracja okładkowa?!). Ilustracje są nie tylko idealnie odwzorowane, ale mają w sobie mrok charakterystyczny dla „Księcia Półkrwi”, jak i oddaną epickość, żeby poczuć dany moment. To zupełnie inny styl artystyczny niż dotychczas (bardziej trafiający w mój gust) i wraz z kolejnymi stronami tylko się w tym utwierdzałem (i z każdą kolejną szybciej tuptałem z wrażenia).


Pierwsza ilustracja po otwarciu książki to panoramiczne ukazanie Hogwartu – zachwycające zarówno oddaniem atmosfery niepokoju wiszącego w powietrzu za sprawą otoczenia, charakterystycznego dla poranków w grze, które zapamiętałem, przeczesując błonia w „Hogwarts Legacy”, jak i wbijające w ziemię szczegółowością architektury, kiedy uważniej przyglądamy się zamkowi (WOW!). Kolejne następne kilka stron to klimatyczne pokazanie sztyletu z tytułową stroną i jeszcze lepsza dedykacja, z zapierającym dech w piersiach eliksirem, z którego unosi się magiczny dym, przy którym czuć efekt warzenia za sprawą płynnego przechodzenia barw. Za każdym razem zachwycała mnie ilość detali i płynne przechodzenie kolorów, ale wszystko sprowadza się do jednego: realistycznego ujęcia tematu, z którym do tej pory nie spotkałem się na taką skalę w tej serii (dosłownie WYŻSZA SZKOŁA JAZDY). Uwielbiam takie praktyki w komiksach (moim ulubionym jest „Arkham Asylum”) i nie spodziewałem się, że dane mi będzie kiedykolwiek zobaczyć to w „Harrym Potterze”.


Ale spokojnie… a raczej niespokojnie! Te kilka stron to przedsmak prawdziwego artyzmu skrytego dalej. Każdy rozdział otwiera symboliczna ilustracja (podobnie jak w tradycyjnych tomach), która komponuje się z całą stroną, dając efekt, że ilustracja nie jest miejscowa, tylko zajmuje całą stronę, a ten efekt jest jeszcze kilkukrotnie użyty. Tutaj trzeba oddać artyście, że świetnie wyliczył przestrzeń, żeby wydawca mógł w wolnym miejscu podać odpowiednią ilość tekstu, która przy tej wielkości czcionki i rozłożeniu kolumnowym nie traci na czytelności (wręcz nie boją się dostosowywać koloru czcionki, co najlepiej można zaobserwować z kolejnymi rozdziałami, brawo!).


Im dalej w las, tym więcej ilustracji odtwarzających dane momenty historii. Artysta staje na wysokości zadania i tworzy zarówno ilustracje zajmujące pełną stronę, jak na np. 3. stronie, gdzie mamy ministra magii wychodzącego z kominka, jak i dwustronicowe rozkładówki, kiedy na np. stronach 32 i 33 mamy Dumbledore’a odwiedzającego Harry’ego u Dursleyów. Momentami byłem wręcz przerażony (pozytywnie przerażony), jak bardzo realistyczne są te ilustracje, bo artysta zadbał o anatomiczne ujęcie postaci i właściwe proporcje otoczenia, a wszystko zaprojektował w najdrobniejszych detalach, żeby oddać całe otoczenie i dany fragment (miejscami miałem wrażenie, że nie patrzę na malunek, a fotografię!). Oczywiście są tu pewne „dodatki” od artysty, bo opisy nie oddawały pełnego obrazu, ale to pomysły jak najbardziej na plus, zgodne ze światem Pottera np. konkretny rodzaj dywanu czy tapety na ścianach w salonie Dursleyów (uważnie przyglądajcie się dywanowi, jak w różne strony powyginane są kosmyki: dopracowanie w najmniejszych detalach, wręcz czuć ten ruch – profesjonalna robota). Artysta ma niesamowity zmysł do wyczucia scen i umiejętności przełożenia tego na papier, co najlepiej widać na np. stronie 24, kiedy odtwarza przysięgę: do tego stopnia posługuje się czernią, że scena jest nie tyle mroczna, co bardzo wyniosła, a użycie jaskrawego koloru na czar nadaje mu magiczną aurę i już od samego patrzenia, bez wchodzenia w detale, czuć ciężar czaru (a jeszcze dochodzą twarze przepełnione emocjami).


Długo mógłbym zachwycać się ilustracjami Pinfolda, bo to wyższa szkoła… magii! Artysta stworzył coś przepięknego, co wykracza poza dotychczasową formułę ilustrowanego „Harry’ego Pottera” i zasługuje na pełnoprawne nazwanie tego artystyczną pracą. Nieczęsto zdarza mi się pisać takie rzeczy, a szczerze obawiam się, że słowami nie oddaję tego, jak powinienem… dlatego niech przemówią za mnie zdjęcia pokazujące więcej ilustracji (nie obwiniajcie mnie, jeśli to namówi Was do zakupu!).

Zwróciłem uwagę na jeszcze jedną zmianę przy „Księciu Półkrwi”. Każdy rozdział ma swój motyw przewodni, w którym utrzymane są wszystkie strony np. pierwszy rozdział jest w zielonej estetyce, a dla porównania rozdział czwarty o Slughornie jest w jaśniejszym, brązowym tonie imitującym papirus, z wyjątkiem ilustracji dwustronicowej o ciemnej palecie ze względu na miejsce akcji. Bardzo często cały rozdział jest utrzymany w kolorystyce narzuconej przez ilustrację otwierającą rozdział, ale… nie tylko! Artysta bawi się estetyką, dopasowując niekiedy kolor do wydarzeń, i tak np. w rozdziale siódmym „Klub Ślimaka” z początkowej szarości następuje zmiana w cieplejsze kolory, świetnie komponujące się z klimatem rozmów i zmieniającym się otoczeniem. W ten sposób każdy rozdział dostarcza innych wrażeń (właściwie robiąc to non stop, poza ilustracjami), bo nie ma tu estetycznej monotonii i aż chce się kartkować w przód, żeby zobaczyć, co tam jeszcze jest ukryte.

Sporo zachwytów było do tego momentu i nic dziwnego, bo „Książę Półkrwi” to najlepsza część ilustrowanego „Harry’ego Pottera”, która zrywa z dotychczasową formułą, i to zmiana na plus. Do tego stopnia, że cena okładkowa jak nigdy jest uzasadniona, a samo wydanie chce się zakwalifikować jako artystyczne, prestiżowe i ekskluzywne, które z radością będę pokazywał znajomym (ha! wręcz przemyślę specjalne wyeksponowanie na półce).
W tym samym czasie opiniowałem „Księcia Półkrwi” z okładką polskiej artystki Kaji Baskowskiej, gdzie wypowiedziałem się o ocenie samej historii, dlatego pozwólcie, że pójdę na łatwiznę (czasem trzeba) i zacytuję sam siebie:
„Każdą część „Harry’ego Pottera” czytałem wielokrotnie, ale to „Książę Półkrwi” najmocniej zagnieździł się w mojej głowie… To najdojrzalsza i najmroczniejsza odsłona ze wszystkich, przy której jak nigdy wcześniej nie tyle czuło się wiek postaci i zbliżający się koniec, ile przede wszystkim skalę walki dobra ze złem, która mocniej zbiera żniwo, z kulminacją na koniec, wywołującą u mnie ciarki, ilekroć wracam do niej myślami. Tom od pierwszych stron, z „przysięgą” w tle, stawia na poważne tony, a w ramach całej akcji dużym bagażem emocjonalnym jest obserwowanie, jak postacie zmieniają się na łamach całej serii, jaki ciężar dźwigają Harry i Draco i jak mocno na nich to wpływa. Do tego dochodzą fakty ujawniane w tym tomie ze znaczeniem dla ciągłości serii (od nowych sekretów czarnej magii, po osobiste perypetie postaci z przeszłości, pokazujące je w innej skórze niż ta, w której dotychczas historia potrafiła je gloryfikować). Mam ogromny problem ze wskazaniem tego jednego wątku, który najmocniej mi się spodobał, bo… właściwie każdy mógłby nim być: od kapitalnie poprowadzonej tajemnicy tytułowego Księcia Półkrwi, przez zmiany w Hogwarcie, jak nowy nauczyciel eliksirów (imprezy u Slughorna, ale miałem przy nich zabawę!) i obrony przed czarną magią (5 minut Snape’a, którymi pokazał, że to właściwa postać na właściwym miejscu), aż po misję Dumbledore’a (to chyba moje ulubione rozdziały!).”
Dziękujemy Media Rodzina za książkę. Media Rodzina nie miało wpływu na opinię i tekst.

